Espainiako eskuinari oxigenoa ematea beti da akatsa

Arnaldo Otegi Mondragón I EH Bilduren Koordinatzaile Nagusia

Espainiako Estatuak bizi duen benetako krisia aspaldi aipatu dugu. Arabiar Emirerrietan erbestera-tutako errege emeritua erakusten duena da 78ko Erregimenaren deskonposizioaren argazki bat. In-fanten eta CESIDeko zuzendari ohi baten txertaketa beste adibide bat da.

Gainbehera politiko horren seinale gehiago daude: Kataluniako independentismoaak hauteskundeak irabaztea, Estatuan errepresioa eta zentsura areagotzea, botere judizialaren matxinada legegilearen eta exekutiboaren aurrean, militarren txatak estatu kolpe batera deituz, faxismoaren normalizazioa.

Egoera horren aurrean, euskal ikuspegi batetik, aukera bat dago independentziaren aldeko eskaintza berritzeko. Espainiako Estatuak eskaintzen duen ikuspegi antidemokratiko, atzerakoi, pobretu eta itogarri horren alternatiba erreal bakarra gara.

EH Bilduk behin eta berriz adierazi du 78ko erregimenaren krisiaren sakontasuna. Krisi honen aurrean, Estatuko zenbait boterek egiturazko joera dute Espainiako sistema politikoaren izaera autoritarioa handitzeko. Une honetan, indar erreakzionario hori “trifatxoa” deritzonaren inguruan egituratzen da.

Testuinguru horretan, EH Bilduk lehentasun bat ezarri zuen: trifatxito hori boterera iristea geldiaraztea. Konpromiso horri eutsi diogu leku guztietan. Euskal Herrian, Nafarroako gobernuaren osaketak erraztu ditugu, beste indar batzuek adimen eta eskuzabaltasun logikorik izan ez eta eskuinak gobernatzea nahiago izan zuten arren. Arabako Errioxako herri batzuetan ere horrela jokatu dugu, EAJren hautagaiei babesa emanez, alkatetza PPren esku gera ez zedin. Agindu antifaxista hori hau-teskundeetara eraman genuen eta hitza bete dugu.

EH Bildu Rajoyren aurkako zentsura-mozioan egon zen eta Madrilen eta Iruñean gobernu aurrerakoiak martxan jartzea erraztu zuen. Ulertu genuen, Espainiako eskuinaren aliantza geldiarazteaz gain, egoera politiko berriari esker “aukera-leihoak” ireki zitezkeela konponbide partzialak ere proposatzeko, gure herriaren etorkizunerako funtsezkoak diren hiru esparrutan: auzi nazionala, auzi soziala eta bakea eta espetxe-politika. Guretzat, arazoak konpontzeko eta Francok lotuta eta ondo lotuta utzi zuen guztia hausteko beste aukera bat da.

Adi, EH Bilduk “aukera leihoa” aipatzen duenean, ez du itxaropen faltsurik sortu nahi. Badakigu zer den eta zertarako ez den gai Espainiako Estatua. Gure proiektua ez dago haiek egingo dutenaren mende, baizik eta guk egiteko gai garenaren mende. Baina ezin dugu baztertu, partzialki bada ere, gure eskubide sozial eta nazionaletan zein bizikidetzaren eraikuntzan aurrera egitea ahalbidetzen digun aukerarik.

Guretzat hori ez da aukera bakarra, baina bai, ordea, bere burua ezkertiartzat duen Espainiako Gobernuarentzat. Bere eskuetan dago erakustea gai dela demokrazian trantsiziotik jasotako hipotekak gainditzeko. Frogaren zama haien gainean dago, eta ez euskal, kataluniar edo galiziar independentisten artean. Gobernu honi dagokio erakustea benetan badagoela aukera mendeetan zehar Estatu espainiarraren historia politikoa oztopatzen duten arazo nazional eta sozialak termino demokrati-koetan konpontzeko.

78ko erregimenaren krisiari autoritarismoz aurre egin nahi dioten indar batzuk dauden bezala, eta aldaketa eraldatzailea ekar lezaketen urratsak apenas marrazten dituzten beste batzuk, beste batzuek erregimen hori berreraiki nahi dute. Ildo horretan, gero eta kezka handiagoarekin ikusten dugu EAJk erregimen zaharra egonkortzearen alde egiten duela. Faltan botatzen dituzte agian alderdi-bitasunean oinarritutako estatu-itunak, non haiek konexio pribilegiatua zuten.

Bitxia da maniobra hauek Jose Maria Aznarren garaipenaren 25. urteurrenarekin bat egitea. Pablo Casadoren aitabitxia EAJn oinarritu zen hurrengo legegintzaldian errepresio eta kontrakotasun ikaragarriari ekiteko. Egun hauetan, etengabe entzuten ditugu EAJko agintariak PSOE eta Podemosen Gobernuari presioa egiten, neurritasuna simulatuz baina Espainiako eskuinari jokoa eginez. Ildo horretan, PPren jarrera goratu dute, Casado eta Barcenasena ez bezalako PP ohoragarri bat balego bezala, “Trifachito”-aren hanka bat ez den bat. Norabide horretan, eta adibide gisa, PPk EAJren esku utzi du Botere Judizialaren Kontseilu Nagusiko kide bat.

Gaur egun, inork ez du PP alternatiba gisa ikusten. Dirudienez, EAJk oxigenoa ematen dio ustelkeria eskandaluek setiatzen dutenean eta Alfonso Alonso erreformista izateagatik hil zuen zuzendaritza batek inhabilitatzen duenean. Zer irabaziko luke Euskal Herriak presio horrek eragina izango balu eta PSOEk aliantzak aldatuko balitu? EAJk ez du gustuko euskal eta kataluniar independentistak ezinbestekoak izatea Diputatuen Kongresuko aritmetikan. Baina, zein da zure aukera? PPk ba-bestutako PSOE? Hauteskundeak?

EAJ etengabe “ezetz” esaten duen alderdia bihurtzen ari da, baina Espainiako eskuinari “agian” esaten dio. Alderdi gisa, eragin handiagoa izan dezakete alderdi-bitasuna itzultzen bada eta erregimena berreraikitzen bada, bere koroa “errepublikanizatuarekin”, botere judizial erreakzionarioarekin eta egitura ekonomiko ustelarekin. Baina, zertan dira onuragarriak agertoki horiek gure herriarentzat eta gure gizartearentzat? Zer irabaziko genuke abertzaleok Madrilen diputatu gehiago eta solaskide okerragoak bagenitu?

Aldi berean, buruzagi jeltzaleek ez dute EH Bildu aurkari politiko gisa tratatzen, benetako etsai gisa baizik. Txibien tinta zabaltzen dute, hasi diren jitoaren benetako asmoak ezkutatzeko. Ez dute inolako zuzentasunik erakusten, eta ez dira pentsatzen hasten eragiten duten kaltean. Jokaleku politikoa lokazteko bakarrik. Zer zentzu du jarrera arduragabe horrek?

Testuinguru horretan, EH Bilduk aliantza-politika argi baten aldeko apustua egiten du gainerako herrietako indar independentista guztiekin. Era berean, frankismotik jasotako botere-orekei alternatibak bilatzen saiatzen diren alderdi eta erakundeekin elkarrizketa zintzo eta eraikitzailea izatearen aldeko apustua egiten dugu. Gainera, pentsatzen dugu Euskal Herrian adostasun nahiko zabalak daudela gai askotan, aurre egin behar diegun hamarkadetako erronka handiei erantzunak emateko akordioak lortzeko.

Telesforo de Monzon gogoratuz, guretzat ez dago etsairik nazio gisa onartzen ez gaituena, autodeterminaziorako eskubidea ukatzen diguna eta desberdintasuna areagotzen ari den gizarteetan bizitzera kondenatzen gaituena baino. Ez dira erraz jartzen ari, baina ezin diogu uko egin negoziatzeari eta aliantzak egiteari, herri gisa dugun borondate politikoa gauzatzeari. Gure boto-emaileek emandako agindua aurrera ateratzeari ez diogu inola ere uko egingo, eta ez diogu utziko euskal herriare-kin ditugun konpromisoak betetzeari.

Sareetara

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude